Venus

‘U bent er klaar voor commandant Sheen.’ De visagiste legde haar kwast neer en keek tevreden naar het resultaat. Clayton Sheen keek naar haar via de spiegel en knikte. Op de achtergrond hoorde hij de geluiden uit de zaal. Hij gleed met zijn tong langs zijn tanden.

‘Wat een opkomst he?’ zei de visagiste tegen zijn spiegelbeeld.

‘Nogal.’

‘Zou ik uw handtekening mogen krijgen?’ Clayton nam de flyer aan en zette de zoveelste handtekening over zijn foto. Die was genomen vlak nadat hij uit de Teerumprocket was gestapt.

Op het podium werd zijn naam genoemd. Dit was het moment om tevoorschijn te komen. Clayton wreef in zijn handen. Betrad het podium. Een luid gejuich. Applaus. Veel rode petjes, maar minder dan hij verwacht had.

Het hoofd van de Nasa, Constant Shriner, die hem vol trots aangekondigd had, liet het publiek even zijn gang gaan en hief toen zijn handen op.

‘Commandant Sheen dames en heren,’ riep hij nog eens over de massa.

Hij schudde hem flink de hand en speldde hem een gouden astronautenspeld op.

‘Ik mag de honneurs waarnemen van onze geliefde president nu die al een tijdje ziek te bed ligt. Wij wensen hem uiteraard een snel en voorspoedig herstel toe.’

Bij die woorden sloot Clayton heel even zijn ogen. Daarna bedankte Shriner.

Hij rechtte zijn rug, schraapte zijn keel. Liet zijn blik over het publiek glijden. Langs het dansende plafond van rood, wit en blauwe ballonnen. Over de wanden vol vlaggen waarop sinds enige tijd geen vijftig naar tweeënvijftig sterren prijkten.

‘Bedankt voor deze eer.’ Het publiek begon weer luid te klappen.

Clayton nam een slok water. Nu moest hij beslissen.

‘Deze reis was in meerdere opzichten een bijzondere ervaring. Ik ontdekte leven op Venus en liet er leven achter. Ik ging niet alleen.’

Hij zag de vragende gezichten op de eerste rij. Het hoofd van Shriner die zijn wenkbrauwen fronste, lichtjes nee schudde.

‘Ik ging met God …’ Ontspanning in Shriners gezicht. ‘En een geheim gehouden medereiziger. Onze president, hij is niet ziek.’

Shriner schoot als een pijl uit een boog naar voren en sloeg een arm om Claytons schouders.

‘Hij is herstellend,’ maakte hij lachend de zin af.

‘Hij vloog met mij mee,’ ging Clayton verder.

‘In gedachten, bedoelt onze commandant natuurlijk. Hij stond in constante verbinding met onze held hier,’ nam Shriner het woord over en knipoogde naar Clayton. Shriners hoofd was rood aangelopen. In zijn hals zichtbare vlekken. Zweetdruppels langs zijn neus.

‘Het was zijn wens over Venus te heersen. Ik heb die wens mogelijk gemaakt. Hij zal ons heugen als de eerste wereldleider die heerst over een eigen planeet. Ik heb hem achter gelaten.’

Clayton keek naar Shriner. Hij zweeg.

Ze draaiden beiden hun hoofd richting de mensenmassa.